ปิดเทอมเป็นอารายที่เหงาเหมือนกันเนอะ

สงสัยจะชินกับการอยู่หอซะแล้ว

แต่ช่วงที่ไม่ได้กลับบ้านนานๆ ก้คิดถึงบ้านชิบเป๋ง 

อีก7วัน ก้จะเปิดเทอมแล้วว

ใจนึงก้อยากเจอเพื่อน ใจนึงก้ขี้เกียจเรียน

เหอๆๆ ม่ายรุ้จะไปเรียนทันมะ

ขนาดอยุ่หอใน ยังไม่ค่อยจะทัน

นี่ย้ายไปอยู่หอนอกแร่ะ

คงจะไปนั่งรออาจารย์สอน

สาธุ.......

อ้วนๆไปเที่ยวกัน จะเปิดเทอมแล้วน้า

เรียนหนักด้วยจิ

เทอมนี้ชั้นก้ต้องฝากเนื้อฝากตัวกะพวกเธอๆ

อีกตามเคย ขอบใจหลายๆเด้อ 

เล็กลี่ หยง ป๋าย พวกเราต้องมาจัดเรือนหอกันนะ

ส่วน เช่ เก๋า ซ้าม ไม่ต้องดีจาย

ต้องมาช่วยเหมือนกัน

ที่บ้านมีอาไรเหลือใช้ก้นำมาไว้ที่หอได้นะ555

เช่น โซฟา ตู้เตียง ทีวี อาไรทำนองเนี้ยอ่า

*คิดถึงพวกมึงเดอะแกงค์

ดีใจที่วันนั้นได้กลับมากินหมูกระทะกันอีก

พวกมึงคงหายโกรธกุกันแล้วใช่บ่

ขอโทษนะ

 นี่งายโรงเรียนของพวกเรา

ช่วงนี้ชีวิตมีความสุขดี

อะไรที่มันร้ายๆที่เข้ามาในชีวิต

ก้ได้ผ่านออกไปแล้ว

ชีวิตมันก้เงี้ยแร่ะเน้อ

สุขบ้าง ทุกข์บ้าง รสชาดของชีวิต

  เมื่อวาน ไปถอนฟันมาแร่ะ

ซี่ที่5แล้ว มันเป็นฟันคุด

แต่โชคดีที่ขึ้นมาไม่เบี้ยว

ไม่งั้นนะแย่แน่เรย ต้องผ่าอีก

ตอนนี้ที่เหลืออยู่ในปากมี24ซี่

ดีดีดี จะได้แปรงน้อยๆ

**ขอให้เกรดเทอมนี้เยอะๆด้วยเถิด**

**ฝนตกอย่าลืมเก็บผ้านะ**

**นอนห่มผ้าด้วยล่ะ**

**บ๊ายบาย มายสเปซ**

แต่วันนี้ชั้นก็ไม่รู้ว่าชั้นต้องรออีกนานแค่ไหน

แล้ววันเวลาที่เราจะได้พบกัน จะมาถึงเมื่อไร

ต้องทำยังไง อยากให้เธอได้เข้าใจ

การรอคอยมันนานเกินทนไหว

ถึงแม้ชั้นจะท้อกับการรอคอยเธอตรงนี้

แต่ยังคงมีความหวังตราบที่ชั้นยังหายใจ

และไม่ว่านานเพียงใด บอกได้เลยเต็มใจ

...เพราะชั้นรู้ว่าเธอมีค่ามากเพียงไหน...

จะมีใครบ้างไหมที่จะทำเพื่อชั้นได้ทุกอย่าง

ยอมรับชั้นได้ในทุกเรื่อง

รักชั้นที่ตัวชั้น ไม่ว่าชั้นจะเป็นยังไง

จะมีใครบ้างไหมที่จะไม่ทำให้ชั้นต้องเสียใจ

ใครสักคนที่มีความจริงใจต่อชั้น

(อย่าโกหกกันได้ไหม)

ใครสักคนที่เกิดมาเพื่อชั้นจริงๆ

เฮ้อ...ชีวิตจริงคงไม่มีผู้ชายเหมือนพระเอกในนิยาย

เพ้ออีกแล้ว...ชั้น...

กลับมาสู่โลกความจริง ก้คือการกลับมารียน

อาทิตย์นี้งานเยอะมากกกก

วันจันทร์ก้สอบโครงงานสังคมเล็กลี่ อาร์เช่ และก้ซ้ามเป็นคนพรีเซ้น

อาจารย์ชมด้วยก้เพื่อนเราเก่งนิวันพุธก้รู้คะแนนสแตท รอดตายไปได้อย่างหวุดหวิด

ไดซีบวกมาแร่ะดีใจเป็นบ้า แต่ไฟนอลขอให้ได้มากกว่ารึเท่ากับก้ยังดี

คนที่ได้น้อยก้อย่าเพิ่งท้อน้า ไฟนอลก้สู้ได้นะจ๊ะ

อาทิตย์นี้ได้กลับบ้าน หลังจากที่เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ไประยอง

คิดถึงเตียงที่บ้าน ห้องที่รกๆ อาหารฝีมืออาหู่ อากงกะป๊าที่คอยให้เงินใช้และน้องที่คอยทะเลาะกัน

แม้จะไม่ค่อยได้เจอพ่อกะแม่ แต่มดก็รักพ่อกะแม่มากๆนะคะ

เดือนนี้เป็นเดือนเกิดของม่ามี๊ สุขสันต์วันเกิดนะคะ มดสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนอย่างสุดความสามารถ อิอิ

แร่ะก้เป็นเดือนเกิดเพื่อนอีกคนนึง ถ้าเข้ามาก้สุขสันต์วันเกิดนะ

**คิดถึงเพื่อนที่พระโขนงน้า

เดอะแกงค์ก้ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเรย (ไม่รุ้ว่าฝนจะหายโกรธยัง ไม่กล้าโทรไปหาง่ะ ดีกันน้า)

**ดีใจที่ได้เจอกะพวกเธอนะ อ้วนๆทั้งหลาย ร้ากพวกเทอมากมาย ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง โดยเฉพาะตอนสอบอิอิ มีเพื่อนเก่ง+สวย+อ้วน ดีจาย

**ไปแร่ะ น้องสุดที่รักมันรอเล่นอยู่ตั้งนานแร้ว บะบาย

                 ทำไมต้องบอกว่ายังเหมือนเดิม

                 ในเมื่อเธอไม่เคยเติมความรักให้

                  ความรู้สึกลดน้อยลงจากหัวใจ

                สายตาเธอเริ่มมองใคร ไม่ใส่ใจกัน

                    ทำไมต้องโกหกว่ายังห่วง

                ทั้งๆ ที่เธอหวงใคร ที่ไม่ใช่ฉัน

          อยากให้พูดความจริง เรื่องที่เธอหมดรักกัน

                ถึงจะเจ็บ แต่ก็ดีกว่าหลอกไปวันๆ

               ...ว่าความผูกพันยังเหมือนเดิม...

              >>จริงใจต่อกัน<<เป็นสิ่งที่ดีที่สุด

                       รักก็บอกว่า "รัก"

                 ถ้าหมดรัก ก็อย่าโกหกว่ายังรัก

 ไม่มีประโยชน์หรอกที่จะพยายามปกปิดรอยแตกของแก้วความรัก

                เพราะยิ่งปกปิด มันก็ยิ่งจะบาดมือ

                          ว่าไหม??

                 การบอกลา แม้จะเป็นเรื่องเจ็บปวด

           แต่ก็ยังน้อยกว่าการบอกรัก...ที่ปราศจากความจริงใจ

วันนี้แม่ไปรับที่หอแล้วก้ไปศูนย์สิริกิตต์ คนเยอะมาก

ได้กลับบ้านซะที (อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้กลับอ่า)

พุ่งนี้มีกีฬาสามพระจอม มั้ง รุ้สึกจะจัดที่บางมดแร่ะ

เปนไงบ้างกะสเปซรูปร่างใหม่ของเรา ดูดีขึ้นบ้างป่ะ (รึว่าแย่กว่าเดิม)

เปิดเทอมได้2อาทิตย์แล้วนะ อีก1เดือนก้จะสอบมิดเทอม

ยังไม่รุ้เรื่องสักวิชาเรยอ่า ทำไงดีเนี่ย เฮ้อ

เมื่อวานที่ภาค ปี3รับปี1เป็นน้องแร้ว เหนื่อยเหมือนกัน

ไม่รุ้ที่มหาลัย จะอะไรนักหนากะภาคอุตฯ ขยับหน่อยก้โดนแร่ะ

ทีภาคอื่นว้ากได้ว้ากดี ไม่เหนจะเล่นงาน เซง ลำเอียงจิง

ตอนนี้มดได้ฤกษ์ตัดผมแล้ว 

หลังจากที่ไม่ได้เข้าร้านทำผมมาประมาณ5เดือนเศษ

ตัดทรง ตามใจช่าง ผลที่ได้ครับ ม้าเต่อแบบแหว่งๆ

เพื่อนปลอบใจว่า ตัดแล้วหน้าเล็กลงเชื่อดีไหมเนี่ย

พี่สายรหัสยังบอกเรยว่าหน้าบาน

ไม่เปนไร เด๋วก้ยาวแล้วแร่ะ

พรุ่งนี้กลับหอแล้ว เด๋วเพื่อนที่หอจะคิดถึงจนทนไม่ไหว

*จบ

*ปล.คิดถึงอีฝน อีอ้อม อีกิ๊ก เพื่อน6/1ทุกคนเลย

**ปล.คิดถึงอาเช่ เมหยอง เลกลี่ หยง ไอเด๋อ อ้วนซ้าม เกาลัด

***ปล.ช่วงนี้จนจนกรอบ

ความรักเหมือนตู้โทรศัพท์สาธารณะ
ตู้ที่เดินตรงเข้าไปมักโทรได้เฉพาะหมายเลขฉุกเฉิน
ตู้ที่ใช้ได้มักต้องต่อคิวยาวเหยียด
แต่พอถึงคิวเราเหรียญกลับหยอดไม่ลงซะงั้น
กว่าจะเจอตู้ที่โทรได้จริงๆ ก็ต้องเดินหาจนเมื่อย
และเมื่อเจอแล้วก็ต้องเตรียมเหรียญไว้หยอดสม่ำเสมอ
ไม่อย่างนั้นคุยๆ ไปสัญญาณอาจถูกตัดขาดไป ต่อใหม่เท่าไรก็ไม่ติด
เหรียญ ในที่นี้เปรียบได้กับ ความเอาใจใส่ การมีเวลาให้
เพราะถ้าเธอไม่มีทั้ง 2 สิ่งคอยหล่อเลี้ยงความรัก
สัญญาณของความสัมพันธ์ก็จะถูกตัดขาดในที่สุด
และไม่สามารถเรียกสัญญาณเดิมกลับมาได้อีก


ส่วนความเป็นเพื่อนนั้นเหมือนโทรศัพท์บ้าน คุยนานเท่าไหร่ก็ 3 บาท
คบกันแบบไม่ต้องลงทุนจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่ต้องต่อคิวใคร
ไม่ต้องเดินหาจนเมื่อย
แต่ตอนสิ้นเดือนต้องจ่ายค่าบริการให้ตรงเวลาก็เท่านั้น
ค่าบริการในที่นี้เปรียบได้กับ ความจริงใจ
ที่คนเป็นเพื่อนต้องมีให้กัน


อย่างไรก็ตาม เราควรบริหาร ค่าใช้จ่ายของความสัมพันธ์ให้ดี
อย่าเอาเงินที่มีอยู่ไปแลกเหรียญ
แล้วหยอดตู้โทรศัพท์สาธารณะจนหมด
กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าโทรศัพท์บ้าน
กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าอาหารของตัวเอง


...มีความรักแล้วอย่าลืมเพื่อน...